Ik heb lang getwijfeld of ik een blog zoals dit online zou gooien, maar aangezien ik tegenwoordig goed ben in een aantal zinnen typen om deze vervolgens te backspacen, is dit denk ik het enige onderwerp waar ik nog een paar woorden vuil aan kan maken. En dat is lame. Het leven is eigenlijk even helemaal lame, kak. Als ik 's ochtends nog een goede houding kon vinden in bed dan lag ik, denk ik, er 24/7 in, want ik heb nergens zin in. Jezelf een schop onder je kont geven is knap lastig gezien je been niet in een onmogelijke hoek kan, dus dan moet je jezelf aan je eigen haren trekken. Om uit bed te komen. Om een paar stappen buitens huis te zetten. Het gevoel dat je nergens zin hebt proberen te negeren, die baksteen in je maag.
Ik moet social media van m'n mobiel verwijderen want het maakt me een jaloerse heks. Allemaal zomerse, blije foto's terwijl ik mijn eigen zomervakantie in tranen heb laten vergaan, weer een heel jaar moet wachten totdat ik m'n kans kan pakken terwijl ik eigenlijk een beetje het vertrouwen heb laten varen of er ooit nog leuke zomervakanties komen. Je neemt jezelf overal mee naartoe, en op dit moment vraag ik me vaker af dan dat me lief is waarom ik nog besta. Waarom het leven nog zin heeft. Ik doe een studie die ik echt kneiterkut vind maar zou niet weten wat ik anders wil. Ik zie een leven voor me waar je moet werken zodat je wel 5 hele weken vakantie mag vieren, om vervolgens weer te moeten werken. Fack het systeem, ofzo.
Het maakt niet uit welke muziek er opstaat, alles is een trigger. Blije muziek zorgt ervoor dat er een brok in m'n keel komt omdat ik me helemaal niet blij voel, ik me er niet meer aan relateren. Sombere muziek kan ik me alleen maar in verliezen.
Het ergste van alles (grapje) vind ik dat ik niet meer normale porties eten naar binnen kan werken, dat uit eten gaan écht zonde van m'n geld is. Ik kom niet verder dan all you can eat sushi ronde 2, als ik al geluk heb. Ik kan me niet volproppen met het toetjesbuffet. Het voordeel is dat het getal op de weegschaal alleen maar naar beneden dondert en randje ondergewicht niet heel ver meer inzicht is WAT ECHT GEWELDIG IS want dat is ook al een fucking trigger. Ik haat dat mijn hersenen het gewoon niet doen. Niet normaal doen. Kapot zijn. Dat ik gewoon echt al heel. lang. niet meer gelukkig ben. Ik vind het verschrikkelijk dat ik enige zelfmedelijden bezit, ik haat het dat ik jaloers ben op de rest van de wereld en ik haat het dat het me niet lukt om mezelf beter te voelen en ik niet gewoon 2 benen kan breken zodat ik HEEL HARD m'n kont kan schoppen. Niet bijna jankend over het festivalterrein van Lowlands loop, want dat was er ook nog.
Dus terwijl iedereen aan de fancy cocktails zit werk ik een prachtige, smaakvolle happy pill naar binnen. Verschil moet er zijn, altijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten