Here we go again

In plaats van slapeloze nachten val ik al om 20 uur op de bank in slaap, is mijn sociale leven niet bestaand en kan stage mij niet zo heel veel meer boeien. De enige reden waarom ik er nog iets aan doe is omdat ik gewoon een papiertje in m'n handen wil hebben volgend jaar en ik door kan om te kijken wat ik wel leuk vind. Ik ben te ver om nog terug te gaan, om nog te stoppen. Ik wil mezelf heel veel schoppen onder kont geven maar ik ben niet meer vooruit te branden, ergens een positieve draai aan geven is bijzonder moeilijk nu ik alleen maar de negatieve dingen er in kan zien. Wanneer iets me tegenhoudt om m'n gang te gaan met dingen die me wel interesseren ben ik er al snel klaar mee.
Normaal kan ik na een lange dag tegen m'n vriend aan kruipen maar die zit 3 weken op zee, en ik wil hem ook daar niet lastig vallen. Ik voel me weer zo vercrackt, bijna weer terug bij af terwijl ik twee maanden geleden nog intens gelukkig was.
Aan de andere kant, sinds de kerstvakantie heb ik mijn vriend elke dag gezien en ik ben hem nog lang niet zat. Hij is de redelijke van het stel - minstens een jaar met elkaar voor we gaan samen wonen - terwijl ik het liefst elke avond gewoon in hetzelfde bed wil slapen (al is dat nu ook vaak het geval al nu hij vrijwel elke avond bij mij slaapt). Hij is veilig, hij is mijn thuis, hij is mijn geluk. En ik weet dat je niet zoveel van een jongen mag af laten hangen maar op dit moment voelt hij als een fucking brandende zon in de 24/7 donkere dagen. Ik mis hem zodra hij de deur uitstapt. Ik vind het fijn om het gevoel te hebben bijna uit elkaar te barsten van de intense liefde die ik voor hem voel. Voor zijn warme lichaam om op te liggen, zijn warme mond en zijn zachte tong die alles zo liefdevol aanraken. Voor zijn vriendelijke ogen met twinkelde lampjes erin die alleen maar verliefdheid en blijheid uitstralen. Ik word zo mega klef van die jongen (don't worry, ik sta niet midden op de dam met hem te tongen en zit ook niet aan hem vastgeplakt als we samen uit eten gaan)